இலக்கியம் கட்டுரைகள்

ஈழத்து தமிழ் நாடக வரலாறும் பாலதாஸும் பேராசிரியர் சி.மௌனகுரு

ஈழத்து தமிழ் நாடக வரலாறும் பாலதாஸும் பேராசிரியர் சி.மௌனகுரு

ஈழம் தமிழ் நாடக மரபுக்கு நீண்டதோர் செழுமையான பாரம்பரியம் உண்டு, பல்லாயிரக்கணக்கான நாடகர்களின்  பங்களிப்பினாலேயே இம்மரபு  உருவானது.வரலாறு சிலரைப் பதிவு செய்து வைத்துள்ளது.சிலரைப் பதிவு செய்யவில்லை.அப்படிப் பதிவு செய்யக் கூடியவர்களுள் முக்கியமான ஒருவர் நண்பர் பாலதாஸ். 70 வயது தாண்டியுள்ள அவர் செயற்பாடுகள் பற்றிவரும் இம்மலர் இக்குறையைப்போக்கும் விதத்தில் அமையும் என எதிர் பார்க்கிறேன்
ஈழத்துத் தமிழ் நாடக மரபு  மரபுவழி நாடகம்,நவீன நாடகம் என இருகிளைப்பட்டு வளர்ந்து வந்துள்ளது.
இவ்விரு மரபுகளைலும்  நடிகராக,எழுத்தாளராக,இசை அமைப்பாளராக,நெறியாளராக பலர் அறியப்பட்டுள்ளனர்
பாலதாஸ் இதில் எங்கு வருகிறார்?
1950,60 களில்யாழ்ப்பாணக் கூத்துகளில் மிகுந்த ஆர்வமும் ஈடுபாடும் கொண்டுபாடி நடித்த ஓர் இளைஞன் அனைவரையும் கவர்கிறான்.அவனது உச்சஸ்தாயிக் குரலும்,மிடுக்கான நடிப்பும்,கம்பீரமான உடல் அசைவுகளும் பார்த்தோரைக் கவர்கின்றன.
.
மரபுவழிக் கூத்துகளில் பாடி நடித்த பாலதாஸ் கூத்தை எல்லோரையும் போல அப்படியே ஆற்றுகை செய்யாமல் காலப் புதுமைக்கு ஏற்ப மாற்றி அளித்தல் மூலம் மேலும் அதற்கொரு ஜனரஞ்சகக் கவர்ச்சியை அளிக்கலாம் என எண்ணிணான்.
1960 களின் நடுப்பகுதியில்யாழ்ப்பாணத்தில்  பாஸையூரில்  அண்ணாவியார் இராஜேந்திரத்தைத்  தலைவராகவும்,  அன்டர்ஸனை   செயலாளரகவும் பாலதாசை   உபதலைவராகவும்  கொண்ட பாஸையூர்  வளர்பிறைக் கலா மன்றம்  நிறுவப்படுகிறதுபடுகிறது.

மன்றம் நிறுவி மரபுவழிக்கூத்துக்களைப் புதிய திசைகளுக்கு இட்டுச் செல்ல வேண்டும் என்ற இவ்வெண்ணம் அவருக்கு எவ்வண்ணம் உண்டானது?
இதற்கான விடை அக்கால நாடக வரலாற்றுக்குள்ளும் பாலதாஸின் வர்லாற்றுக்குள்ளும்  மறைந்து கிடக்கிறது.அது பற்றி இதுவரை யாரும் எழுதவில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.
1992 அம் ஆண்டில் நான் எழுதிய பழையதும் புதியதும் எனும் நூலிலும்(பக்கம் 120) 1993 இல் நான் எழுதிய ஈழத்துத் தமிழ் நாடக அரங்கு(பக்கம் 157) எனும் நூலிலும் வளர்பிறை கலாமன்றம் பற்றியும்,பாலதாஸ் பற்றியும் குறிப்பிட்டுள்ளேன்.
பாஸையூர் கூத்துக்கு பெயர் போன ஊர்.விடிய விடிய ஆடப்படும் கிறிஸ்தவக் கூத்துப் பாரம்பரியம் ஒன்று யழ்ப்பாணதில் கிறிஸ்தவ மக்கள் வாழ்ந்த கரையோரப் பகுதிகளில் நிலவியது.
ஈழத்து நாடக மரபில் இக் கிறிஸ்தவக் கூத்துகளுக்குப் பிரதான இடம் உண்டு யாழ்ப்பானத்திலே  பாஸையூர்,கரையூர், பறங்கித்தெரு  ,சுண்டிக்குளி, அராலி, மாதகல் ஆகிய இடங்களில் 1810ந்தொடக்கம் 1915 வரை ஆடப்பட்ட 74 கத்தோலிக்கக் கூத்துக்கள் பற்றி மு.வீ ஆசீர்வாதம் தாம் எழுதிய நூல் ஒன்றில் குறிப்பிடுகிறார். தேவசகாயம் பிள்ளை நாடகம், எஸ்தாக்கியார் நாடகம், கத்தறினாள் நாடகம்,யூதகுமாரன் நாடகம் என்பன பழமையும் பிரபல்யமும் வாய்ந்தவை.இந் நாடகங்களுக்குள் கூறப்பட்ட உள்ளடக்கம் ஈழத்துக்கு கூத்து மரபுக்குப் புதிது.அத்தோடு ஈழத்துத் தமிழ்க் கூத்து மரபுக்கு  இது ஒரு புதிய சுவையையும் வழங்கியது.
முன்னர் ஈழத்துக்கூத்து மரபு புராண இதிகாசக் கதைகளிலிருந்து தம்க்குரிய கருக்களைப் பெற்றமைபோல இப்புதிய கூத்துக்கள் விவிலிய நூலிலிருந்து தம் கருக்களைப் பெற்றன.
இதனால் ஈழத்தமிழ்க்கூத்துமரபு மேலும் செழுமை பெற வாய்ப்புண்டாயிற்று.
கத்தோலிக்க மதத்தில் வரும் பிரதானமான தலைமைப் பாத்திரம் பிற மதத்தவராலும்,தம் மதம் சார்ந்த கொடியோரலும் துன்புறுத்தப்பட்டுக் கஸ்டங்கள் படுவதாகவும்,மரணத்தை அணைப்பதாகவும் பெரும்பாலன கத்தோலிக்கக் கூத்துகளில் சித்தரிக்கப் படும்.
மனித குல மீட்சிக்காக இறைகுமாரனான  யேசு உலகில் துன்புறுதல் கிறிஸ்தவ மதத்தின் ஆதார சுருதியாகும்.இதன் காரணமாக கத்தோலிக்க நாடகங்களிலெல்லாம்ம் எல்லாச் சுவைகளையும் விட அவலச் சுவையே மேலோங்கி நிற்கும்.
இக்கிறிஸ்தவக் கூத்துகள் தமிழ்க்கூத்து மரபில் பின் வரும் மாற்றங்களைக் கொணர்ந்தன

1.    புதிய உள்ளடக்கம்
2.    புதிய சுவை
3.    ஆட்டத்தைவிடப் பாடலுக்கு முக்கியம்
4.    .புலசந்தோர் எனும் பாத்திரம்
5.    .வட்டக்களரி மூன்று பக்கப் பார்வையாளரைக் கொண்ட மேடையாக மாறியமை
6.    இம்மரபே பின்னர் சிங்கள் நாடகம மரபாக வளர்ந்தது

இவ்வண்ண்ணம் செழுமை பெற்ற நாடகங்களைத் தனது சிறுபராயத்தில் இருந்து பார்த்து வளர்ந்தவர் பாலதாஸ்.மிகச் சிறந்த அண்ணாவிமார்களை,,மிகச்சிறந்த நடிகர்களைக் கண்டு வளர்ந்த பாலதாசின் உடலில் கூத்து இடம் கொண்டது
கூத்தில் அவரது கம்பீரக் குரலில்  உச்ச  ஸ்தாயியில் ஏற்ற இறக்கங்களுடன்  அவர் பாடும் பாடல் அழகும்,மேடையில் கம்பீரமான அவரது அசைவுகளும் பாலதாஸின் முன்னோர் அவருக்கீந்த கொடையாகும்

இத்தோடு தன்னை சூழலில் ஆடப்பட்ட இசை நாடகங்களும்  அதற்கு இசைவாக வாசிக்கப்பட்ட ஹார்மோனியமும் பாலதாஸின் மனதைக் கவர்ந்திருக்க வேண்டும்

பாலதாஸ் வளர்ந்த வாழ்ந்தகாலம் ஈழத்து மரபுவழி நாடக உலகில் பெரும் மாற்றங்கள் நடந்து கொண்டிருந்த காலம் ஆகும்

1960 களில் பேராசிரியர் சரத்சந்திரா சிங்கள நாடகம மரபை அடியொற்றி மனமே சிங்கபாகு என இரண்டு பெரும் நாடகங்களை அளித்த காலப்பகுதி இது

சிஙகள் நாடக உலகு தனக்குரிய நாடக வடிவங்களைக் கண்டுபிடித்த மகிழ்ச்சியில் நின்ற காலங்கள் அவை

இவரால் கவர்ப்பட்ட பேராசிரியர் வித்தியானந்தன் தமிழ்க்கூத்துகளை அடிநாதமாக வைத்து சில நாடகங்களைத் தயாரித்தார்.