மலையகத் தியாகிகள் வரலாற்று பக்கங்களில் மறைக்கப்பட்ட போராட்டமும் விமர்சனப் பார்வையும்!
ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவியாக, மலையகப் பின்னணியில் இருந்தோ அல்லது அந்த மக்கள் மீதான சமூக அக்கறையுடனோ இந்தக் கட்டுரையைத் தொடங்குவது மிகவும் காத்திரமானது.
இலங்கையின் பசுமை போர்த்திய மலைத்தொடர்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் இரத்தம், வியர்வை மற்றும் கண்ணீரால் எழுதப்பட்ட ஒரு காவியமே மலையக மக்களின் வரலாறு. தென்னிந்தியாவிலிருந்து அழைத்து வரப்பட்டு, இந்த நாட்டின் அந்நியச் செலாவணியைத் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக மாற்றப்பட்ட மலையகத் தமிழ் சமூகம், கடந்த இருநூறு ஆண்டுகளாகப் பெற்றுக்கொண்ட வெற்றிகளை விடவும் இழந்த இழப்புகளே அதிகம்.
ஒரு பல்கலைக்கழக மாணவியாக, சமூகத்தின் கல்விசார் மற்றும் அறிவுசார் தளத்தில் இருந்து இந்தப் போராட்டங்களைப் பார்க்கும்போது, ‘மலையகத் தியாகிகள்’ என்பவர்கள் வெறும் தொழிற்சங்கப் போராட்டங்களின் பலிகடாக்கள் அல்ல் மாறாக அவர்கள் ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தின் விடுதலைக்கான முன்னோடிகள் என்பது தெளிவாகிறது. 1940-களில் முல்லோயா தோட்டத்தில் கோவிந்தன் சிந்திய இரத்தம் முதல், அண்மைய காலங்களில் 1000 ரூபாய் சம்பளத்திற்காகவும், அடிப்படை மனித உரிமைகளுக்காகவும் வீதியில் இறங்கிய சாமானியர்கள் வரை அனைவருமே ஒரு நீண்டகால அரசியல் போராட்டத்தின் சாட்சிகள்.
இக்கட்டுரையானது, எமது முன்னோர்களின் தியாகங்களை வெறும் உணர்ச்சிகரமான வரலாறாகப் பார்க்காமல், அதன் அரசியல் பின்னணி, தொழிற்சங்கங்களின் பங்கு மற்றும் சமூகப் பொருளாதார மாற்றங்கள் குறித்த ஒரு விமர்சனப் பார்வையை முன்வைக்க முயல்கிறது. தியாகிகளின் கனவுகள் இன்றும் லயன் குடியிருப்புகளின் சுவர்களுக்குள்ளே முடங்கிக்கிடக்கும் சூழலில், ஒரு மாணவியாக எமது சமூகத்தின் வரலாற்றைச் சீர்தூக்கிப் பார்ப்பது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
இலங்கையின் தேயிலை, கோப்பி மற்றும் றப்பர் தோட்டங்கள் வெறும் பொருளாதாரப் பயிர்களால் ஆனவை அல்ல அவை தென்னிந்தியாவிலிருந்து.
அழைத்து வரப்பட்ட இலட்சக்கணக்கான மக்களின் கண்ணீராலும், இரத்தத்தாலும் வளர்க்கப்பட்டவை. 200 ஆண்டுகால மலையக வரலாற்றில், தங்களின் இருப்புக்காகவும், உரிமைக்காகவும் உயிர்நீத்த தியாகிகளின் பங்களிப்பு ஈடு இணையற்றது.
போராட்டத்தின் தொடக்கப்புள்ளி ஆக முல்லோயா போராட்டம் முதல் குடியுரிமை போராட்டம் வரை மலையகத் தியாகிகளின் வரலாறு 1940-களில் இருந்தே வீரியம் பெறுகிறது.
ஹேவாஹெட்ட (ர்நறயறாநவய) தொழிற்சங்க உரிமைக்காகப் போராடியபோது, பொலிஸாரின் துப்பாக்கிச் சூட்டில் பலியான தியாகி கோவிந்தன் மலையகத்தின் முதல் தியாகியாகக் கருதப்படுகிறார். இது வெறும் ஊதிய உயர்வுக்கான போராட்டமல்ல அது ஒரு இனத்தின் கௌரவத்திற்கான குரல் ஆகும்.மேலும் நாடு சுதந்திரம் அடைந்தவுடன் மலையக மக்களின் வாக்குரிமை பறிக்கப்பட்டபோது, அதற்கு எதிராக அறவழியில் போராடி சிறை சென்றவர்களும், சித்திரவதைக்கு உள்ளாகி மடிந்தவர்களும் மலையக தியாகிகள் ஆவர்.
இவ்வாறுபட்ட மலையகத் தியாகிகளைப் பற்றிய விமர்சன ரீதியாக பார்த்தால் தொழிற்சங்க அரசியலும் தியாகமும் மலையகத்தில் தியாகிகளின் மரணங்கள் பெரும்பாலும் தொழிற்சங்கங்களின் எழுச்சிக்கு வித்திட்டன.பல தருணங்களில் தியாகிகளின் தியாகங்கள் குறிப்பிட்ட அரசியல் கட்சிகளின் ‘அங்கத்துவத்தை’ (ஆநஅடிநசளாip) உயர்த்தும் கருவியாக மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டன. அவர்கள் எதற்காகக் கொல்லப்பட்டார்களோ, அந்த அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் (உதாரணமாக லயன் வீடுகள், காணி உரிமை) இன்றும் முழுமையாகத் தீர்க்கப்படவில்லை.மேலும் பெண்களின் இருட்டடிப்பு செய்யப்பட்ட தியாகம் பற்றி பார்த்தால் மலையகப் போராட்ட வரலாற்றில் துப்பாக்கிச் சூட்டிற்குப் பலியான பெண் தியாகிகளில் லஷ்மி முதன்மையானவர். 1980-களில் நடைபெற்ற தொழிற்சங்க மற்றும் உரிமைப் போராட்டங்களின் போது இவர் தனது உயிரைத் தியாகம் செய்தார் என்பது மலையகப் போராட்டங்களில் ஆண்களுக்கு நிகராகப் பெண்கள் களம் கண்டனர் என்பதற்கு சான்றாகும். லயன் வீடுகளின் அவலங்கள் மற்றும் சுகாதாரக் குறைபாடுகளால் மடிந்த ஆயிரக்கணக்கான தாய்மார்களும் தியாகிகளே. வரலாற்றுப் பதிவுகள் ‘ஆணாதிக்க’ நோக்கில் அமைந்திருப்பதால், களப்பலி கொடுத்த பெண் போராளிகளின் பெயர்கள் ஆவணப்படுத்தப்படாமல் மறைந்து போய்விட்டன. மலையகத் தியாகிகள் தங்களை ‘பாட்டாளி வர்க்கமாக’ முன்னிறுத்திப் போராடினர். பிற்கால அரசியல் நகர்வுகள் இவர்களின் தியாகத்தைத் தனிப்பட்ட ஒரு சமூகத்தின் பிரச்சினையாகச் சுருக்கிவிட்டன. இதனால் இவர்களின் தியாகங்கள் இலங்கையின் தேசிய வரலாற்றில் ஒரு பகுதியாக மாறாமல், மலையக எல்லைக்குள் மட்டுமே முடங்கிக் கிடக்கின்றன.
கடந்த சில ஆண்டுகளில் மலையகப் போராட்டங்கள் என்பது பழைய தொழிற்சங்கக் கட்டமைப்பிலிருந்து மாறி, இளைஞர்கள் மற்றும் சிவில் அமைப்புகளின் பங்களிப்புடன் ஒரு புதிய பரிமாணத்தை எட்டியுள்ளது. அதாவது 1000 ரூபாய் சம்பளப் போராட்டம் (2018 – 2021) மலையக வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல் போராட்டமாகும்.தேயிலைத் தொழிலாளர்களின் நாளாந்தச் சம்பளத்தை 1000 ரூபாயாக அதிகரிக்கக் கோரி நாடளாவிய ரீதியில் போராட்டங்கள் வெடித்தன.இப்போராட்டங்களின் போது கடும் குளிர் மற்றும் மழையைப் பொருட்படுத்தாமல் வீதிகளில் இறங்கிய முதியோர்கள் மற்றும் பெண்கள் பல உடல்நல பாதிப்புகளுக்கு உள்ளாகினர். குறிப்பாக, கொழும்பு காலி முகத்திடலில் நடைபெற்ற போராட்டங்கள் ஒரு தேசிய அதிர்வை ஏற்படுத்தின.1000 ரூபாய் சம்பளம் அரசாங்க வர்த்தமானி மூலம்
உறுதிப்படுத்தப்பட்டாலும், தோட்ட நிர்வாகங்கள் ‘வேலை நாட்களைக் குறைத்தல்’ மற்றும் ‘வேலைப் பளுவை அதிகரித்தல்’ (அதிக கிலோ பறிக்கக் கோருதல்) போன்ற தந்திரங்கள் மூலம் தொழிலாளர்களை மீண்டும் ஒரு நெருக்கடிக்குள் தள்ளின. இது ‘வெற்றி பெற்றும் தோல்வியடைந்த’ ஒரு போராட்டமாகவே விமர்சிக்கப்படுகிறது.
‘லயன் வீடுகளில் இருந்து விடுதலை’ என்பது இன்றைய இளைஞர்களின் பிரதான கோரிக்கையாக உள்ளது.பல தோட்டங்களில் தனி வீடுகள் அமைக்கும் பணிகளில் ஏற்பட்ட தாமதம் மற்றும் காணி உரிமை வழங்கப்படாமைக்கு எதிராக மக்கள் தொடர் போராட்டங்களை முன்னெடுத்து வருகின்றனர். தியாகிகள் சிந்திய இரத்தத்திற்குப் பிரதிபலனாக லயன் வீடுகள் மாற வேண்டும். ஆனால், இன்றும் பல வீட்டுத் திட்டங்கள் பாதியிலேயே கைவிடப்பட்டுள்ளதும், மக்கள் இன்னமும் லயன் காம்பராக்களுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடப்பதும் ஒரு பாரிய சமூக அநீதியாகும்.
இலங்கையின் பொருளாதார வீழ்ச்சியின் போது (யுசயபயடயலய), மலையக மக்கள் இக்கட்டான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். தோட்டப் பகுதிகளில் நிலவிய கடுமையான உணவுத் தட்டுப்பாடு மற்றும் மருந்துப் பொருட்களின் தட்டுப்பாட்டினால் பல உயிர்கள் காவு கொள்ளப்பட்டன. இவை ‘அமைதியான தியாகங்கள்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன.மலையக மக்கள் இலங்கைக்கு வந்து 200 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்ததை முன்னிட்டு, தலைமன்னார் முதல் மாத்தளை வரை நடைபெற்ற ‘நடந்து வந்த பாதை’ (றுயடம கழச சுiபாவள) ஊர்வலம் ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த போராட்டமாகும்.
இது இழந்த உரிமைகளை மீட்பதற்கும், இலங்கையின் முழுமையான பிரஜைகளாகத் தங்களை அடையாளப்படுத்துவதற்கும் எடுக்கப்பட்ட முயற்சியாகும்.
மலையகத் தியாகிகள் எதற்காகப் போராடினார்களோ, அந்தப் போராட்டத்தின் மையப்பொருள் இன்று ‘சம்பள உயர்வு’ என்பதில் இருந்து ‘வாழ்வாதார உரிமை’ மற்றும் ‘அரசியல் அந்தஸ்து’ என்ற இடத்திற்கு நகர்ந்துள்ளது. மலையகத் தலைமைகள் இன்னமும் தியாகிகளின் பெயரால் வாக்குக் கேட்டு வரும் நிலையில், மக்கள் தங்களின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகத் தொடர்ந்தும் வீதியில் நிற்க வேண்டியிருப்பது வேதனையான முரண்பாடு.
‘மலையகத்தின் உண்மையான விடுதலை என்பது அந்த மக்கள் வெறும் ‘தோட்டத் தொழிலாளர்களாக’ மட்டும் பார்க்கப்படாமல், இந்த நாட்டின் ‘சமமான பங்காளிகளாக’ அங்கீகரிக்கப்படும் போதே சாத்தியமாகும். மலையகத் தியாகிகளின் வரலாறு என்பது வெறும் கண்ணீர் சிந்தும் கதையல்ல அது ஒரு சமூகத்தின் இருப்பிற்கான அரசியல் சாசனம். மலையகத் தியாகிகள் எமக்கு விட்டுச் சென்றிருப்பது ஒரு போராட்டக் கலாசாரத்தை மட்டுமல்ல, சுயமரியாதை என்ற ஆயுதத்தையும்தான். அந்த ஆயுதத்தைக் கொண்டு, கல்வி மற்றும் சமூக விழிப்புணர்வு ஊடாக எமது சமூகத்தின் எதிர்காலத்தைச் செதுக்க வேண்டியது எம்மைப் போன்ற இளைய தலைமுறையினரின் தார்மீகக் கடமையாகும்.
‘தியாகிகள் மடிந்துவிடவில்லை; அவர்களின் இலட்சியங்கள் எமது சிந்தனைகளில் வாழ்கின்றன’.
பவித்திரா ஞானகுமார்
நுண்கலைத்துறை
கிழக்குப்பல்கலைக்கழகம்
