தமிழக அரசியல் இன்று ஒரு விசித்திரமான நாடக அரங்கமாக மாறியுள்ளது. மேடையில் மாற்றம் போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் திரைக்குப் பின்னால் அதே நடிகர்கள், அதே வசனங்கள், அதே அதிகாரக் கணக்குகள்.
தேர்தல் நெருங்கி வரும் வேளையில், இந்த அரசியல் களம் ஜனநாயகத்தின்மேலான உற்சாகத்தை விடுத்து அதிகாரத்தின் அச்சத்தையும், இருத்தலை பேணும் பரபரப்பையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
எடப்பாடி பழனிச்சாமி தலைமையிலான அ.தி.மு.க இன்று ஒரு அரசியல் கட்சி அல்ல; அது ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குட்பட்ட அரசியல் இயந்திரம். ஒருகாலத்தில் “இரட்டை இலை” பல குரல்களின் அடையாளமாக இருந்தது. இன்று அது ஒரே குரலின் கட்டளைக்குள் இறுகிய சின்னமாக மாறியுள்ளது.
ஓ. பன்னீர்செல்வத்தைத் தவிர மற்ற எல்லா பிரிந்த முகங்களும் மீண்டும் எடப்பாடியின் அடியில் சங்கமித்திருப்பது, சமரச அரசியலின் வெற்றி அல்ல; அச்ச அரசியலின் வெளிப்பாடு. எதிர்க்குரல் எழுப்பினால் அரசியல் அனாதையாக்கப்படுவோம் என்ற பயமே இந்த “மீளிணைவுகளின்” அடிப்படையாக பார்க்கப்படுகிறது.
BJP தலைமையிலான NDA கூட்டணியில் அ.தி.மு.க இணைந்திருப்பது, கூட்டணி அரசியல் முடிவாகச் சொல்லப்பட்டாலும், உண்மையில் அது தன்னிச்சையான அரசியலை கைவிட்ட சரணடைவு என்ற விமர்சனங்கள் வானை தொடுகின்றன. மாநில உரிமைகள், திராவிட அடையாளம், சமூகநீதி—இவை எல்லாம் தேர்தல் கால முழக்கங்களாக மட்டுமே மாறி, நடைமுறையில் மத்திய அதிகாரத்திற்கு அடங்கிய அரசியலாக அ.தி.மு.க மாறியுள்ளது.
ஓ. பன்னீர்செல்வம் இன்று ஒரு தனிநபராக தோற்கவில்லை. அது தமிழக அரசியலில் போக்கின் தோல்வி. “தர்மம்”, “நியாயம்” போன்ற சொற்கள் அரசியல் வாக்கியங்களில் அழகாக ஒலிக்கலாம்; ஆனால் அதிகார சமன்பாடுகள் இல்லாத நெறி, இன்றைய அரசியலில் மதிப்பிழந்த நாணயமாகும் என்பதற்கு நிறை உதாரணங்கள் உண்டு. அவரது தனிமை, அதிகாரம் இல்லாத தனித்துவம் தமிழக அரசியலில் எவ்வளவு பலவீனமானது என்பதற்கான சாட்சியம்.
தி.மு.க – காங்கிரஸ் பேச்சுகள், கொள்கை ஒற்றுமைக்கான முயற்சியாக இல்லாமல் மத்திய அதிகாரத்திற்கு எதிரான ஒரு வசதியான கூட்டணிக் கணக்காகவே தொடர்கின்றன. காங்கிரஸ் இன்று தமிழக அரசியலில் ஒரு வலுவான சக்தி அல்ல; ஆனால் “தேசிய மாற்று” என்ற பெயருக்கு பயன்படுத்தப்படும் ஒரு குறியீடு.
மத்திய அதிகார மையப்படுத்தலுக்கு எதிராக பேசும் தி.மு.க, மாநிலத்திற்குள் அதிகாரத்தை எவ்வளவு மையப்படுத்தியுள்ளது என்ற கேள்வி பெரும்பாலும் பேசப்படுவதில்லை. எதிர்ப்பு அரசியல் வெளியில் கடுமையாக இருக்கிறது; ஆனால் ஆட்சியில் உள்ள அதிகார மொழி அதே பழைய கட்டுப்பாட்டு நடைமுறைகளையே தொடர்கிறது.
தே.தி.மு.கவும், நா.த.கவும் கூட்டணிகளில் இணையாமல் இருப்பது கொள்கை உறுதியா, அல்லது அரசியல் தயக்கமா என்பது இன்னும் தெளிவில்லை. வாக்கு வங்கியை பேச்சுவார்த்தை ஆயுதமாக வைத்திருப்பது ஒரு தந்திரமாக இருக்கலாம்; ஆனால் நீண்டகாலத்தில் அது அரசியல் பொருத்தமின்மையாகவே மாறும்.
நா.த.க பேசும் அடையாள அரசியல், மேடைகளில் தீவிரமாக ஒலிக்கிறது; ஆனால் தேர்தல் கணக்குகளில் அது இன்னும் விளிம்பிலேயே நிற்கிறது. குரல் அரசியலுக்கும் அதிகார அரசியலுக்கும் உள்ள இடைவெளி இங்கு வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.
தமிழக அரசியலில் பெரும் எதிர்பார்ப்புகளை உருவாக்கிய பெயர் – விஜய். ஆனால் அந்த எதிர்பார்ப்புகள் இன்று மௌனத்தின் சுவரில் மோதிக்கொண்டிருக்கின்றன. தொடர் அழுத்தங்கள், அரசியல் அச்சுறுத்தல்கள், நிர்வாக தடைகள்—இவை அனைத்தும் அவரை அமைதிக்குள் தள்ளியுள்ளன.
இந்த அமைதி ஒரு தந்திரமாக இருக்கலாம்; ஆனால் அரசியல் வெற்றிடங்கள் நீண்ட நேரம் காலியாக இருக்காது. விஜய் அந்த இடத்தை நிரப்பத் தயங்கினால், அவர் அரசியல் வரலாற்றில் புரட்சியாளர் என்பதற்கு பதில் வாய்ப்பை தவற விட்டவராகவே நினைவுகூரப்படுவார்.
தமிழக அரசியல் இன்று உண்மையில் மாற்றத்துக்குத் தயாராக இல்லை. அது மாற்றம் போல நடிக்கும் ஒரு அதிகார நாடகம். புதிய முகங்கள் வரலாம்; புதிய கூட்டணிகள் உருவாகலாம்; ஆனால் அதிகாரத்தின் மொழி மாறவில்லை.
இந்த தேர்தல் ஒரு புரட்சியை உருவாக்குமா, அல்லது பழைய அதிகார சமன்பாடுகளுக்கு இன்னொரு அதிகாரப்பூர்வ முத்திரையா என்பதை மக்கள் தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.
ஏனெனில் தமிழக அரசியலில் ஒன்று மட்டும் நிரந்தரம்—அதிகாரம் தன்னைத் தக்கவைக்க எந்த முகமூடியையும் அணியும்.
ஆக்கம் – GTN
